ومن چه خواهم گفت :؟!...

نمی دانم!

تا سکوت اتاق سرد و خاموشم!

بیشتر دلم می گیره ! اشکهام راحت تر می ریزه!

دلم بیشتر برای خودم میسوزه!

این روزها به شدت مریضم! و دلتنگ!

چرا چشم دلم کور؟!!

کدوم موج پریشونی تو رو از ذهن من شسته!؟!

خدایا...

گناه کردم ، من انسانم و مجبور بودم ! تو خدایی ببخش چون تو هم مجبوری!

... ببخش !

فراوان گفتنی ها هست وباید گفتمش اما           چه سازم دور دور دیگر ست از دار می ترسم!

بودن بهتر از نبودن !

تنها بودن بهتر از تنها شدن !

خدایا کمکم کن تصمیم اشتباه نگیرم!

به سرطانی که فکرمو بیمار کرده!

به شیطانی که در قلبم بیتوته کرده!

به عجزی که زبانم رو بلعیده!!

به رنگ سیاهی که پرده ی چشمام شده!

وتنهایی قشنگ ودلپذیر من وخودم که این جمع صمیمی با خدا تکمیل میشه!

هرچقدر که من و خودم عبوس ونا مهربانیم خدا مهربان و خوش رو!

رمضون هم به نیمه رسید!

هنوز بی نصیبم!

هنوز روحم التیام نگرفته!

نمی دونم چرا خیلی نمی تونم بگم الهی العفو !

از خجالت یا از غرور!

به خودم حق توبه نمی دم که مجازات شم یا حق می دم که چون انسانم ، خطا کردم!

خدایا منو به حال خودم وامگذار حتی لحظه ای!

خدایا در به دری چه دردیه!

هیچ کس به چه کنم چه کنم نیوفته!

خدایا دلم گرفته تو دلگشایی کن!

...

خیلی!